Koniec. Krach. Meta. Różne są zakończenia. Pewne jest tylko, że nastąpi. Może właśnie następuje. Może innego końca świata nie będzie.

    Tom rozmów Jacka Żakowskiego, "dziekana korpusu polskich dziennikarzy" z  "dziekanami dyskusji o świecie współczesnym" jest warty uważnej lektury i długiego zastanowienia. Nawet jeśli czytasz to w metrze - do czego konwencja i sensacyjny tok dyskursu skłaniają (to materiał na bestseller z billboardów stacji Wilanowska... jest to książka naukowo sensacyjna!) - nie odłożysz i nie zapomnisz. Bo kiedy ktoś wybitny wieszczy koniec twojego świata - nie można zapomnieć i wepchnąć pod dywan w twojej głowie.

   A nie są to głosy guru New Age. Nie ma tu zwariowanych ekologów czy nawiedzonych fantastów. Rozmówcami Jacka Żakowskiego są ludzie bardzo różni, od mentora neoliberałów po dawnego lewicowego terrorystę. Tych ludzi łączy niepokój - niepokój zrodzony z pewności, że zjawiska, które nas otaczają, są sygnałami jednego - końca tego świata, końca świata, jaki znamy.

Dodaj do koszyka: Lideria.pl

Możesz też kupić bezpośrednio w wydawnictwie: Sic!

    Czesław Miłosz pisał o końcu świata i staruszku, kiwającym głową. To, co cenię w dziennikarstwie Jacka Żakowskiego, świetnie widać w tym tomie rozmów, opublikowanym przez wydawnictwo Sic! - dystans, umiejętność spojrzenia ponad doraźną perspektywą "kto kogo i za ile". Rozmówcy wiele wymagają od prowadzącego wywiad, który jednak nie zwalnia obrotów; skutkiem tego wywody Normana Daviesa, Zbigniewa Brzezińskiego czy Zdzisława Krasnodębskiego czytamy niczym fascynujący thriller. Tym bardziej fascynujący, im bardziej realistyczny i groźny nam się wydaje.

    Futurologia nie jest łatwa. Dla rozmówców Jacka Żakowskiego nie jest jednak jedynie pretekstem do jałowych rozważań. Niepokój wyziera z niemal każdego zdania. To, co powinno budzić zastanowienie rządzących to fakt, że rozmówców dzieli wszystko - poglądy polityczne, poglądy naukowe, podejście do życia, poczucie humoru, itd. Są to jednak ludzie ważni - Żakowski nie wybierał sobie oszołomów.  

    Trzeba tych ludzi wysłuchać. Ludzi takich, jak Brzeziński, który mówi, że Polska nie jest - i nie będzie - ważniejsza dla Amerykanów niż Niemcy (chyba, że będziemy mieć silniejszą od niemieckiej gospodarkę...). Przypomina się Jerzy Giedroyc, który pisał o podobnych słowach wypowiedzianych przez Amerykanów wiele lat temu... Przecież to ostrzeżenie pierwszorzędne. Trzeba słuchać ludzi takich, jak Guy Sorman, który przypomina nam, że demokracja niekoniecznie jest liberalizmem, a liberalizm demokracją. Kiedy ten autorytet polskich liberałów daje do przemyślenia pomysł podatku negatywnego i wypowiada się krytycznie o podatku liniowym. Kiedy profesor Krasnodębski atakuje myślowe kompleksy PIS-u oraz PO. Kiedy Chantal Mouffe prezycyjnie rekonstruuje moralne ciepełko współczesnych mechanizmów demokratycznych (określanego potocznie jako piaskownica...). Warto przeczytać. Warto słuchać.

    Słuchać to nie znaczy potakiwać. To znaczy przemyśleć. A nie lekceważąco powiedzieć o "mentalnym oddaleniu" i obrazić się na rzeczywistość. Nas na to nie stać. Nie możemy obrażać się na świat i tworzyć muru, który zresztą, tak jak Chińczyków czy NRD, przed niczym nie obroni. 

    To bardzo ważna książka, którą każdy mąż stanu powinien podczytywać przy śniadaniu. Oby. Oby. 

    Niestety w książce jest sporo drobnych, irytujących błędów - zapewne wynikających z pośpiechu, zarówno literówek (widać zaufanie do funkcji autokorekty, która jednak zawiodła), jak redakcyjnych (choćby książka o Chinach Guy Sormana ukazała się ostatnio po polsku nakładem Prószyńskiego). Małe te błędy można zrozumieć w poczuciu misji - skoro świat bliski jest końca... Warto jednak to poprawić w kolejnym wydaniu - a kolejnego wydania jestem pewien, ponieważ te rozmowy skłaniają do powrotów. Obyśmy mieli okazję do nich wracać.

Dodaj do koszyka: Lideria.pl

Możesz też kupić bezpośrednio w wydawnictwie: Sic!